Kwalletjes

Ergens in de afgelopen maanden ging hij naar bed als leuke jongen en werd hij wakker als gewone man. Zijn omgeving schikte zich ernaar en dat zat hem dwars. Misschien dat het daar al misging. We gaven elkaar een hand en glimlachten, beide zonder het te menen.

Ik zou het daarbij hebben gelaten, maar wij moesten het komende anderhalf uur samen doorbrengen in mijn lege huurwoning.

‘Dus jullie zijn verhuisd? Waar naartoe? Oh, weer deze wijk? Jullie wilden toch niet weg uit deze buurt?’

Oprecht nieuwsgierig, zonder twijfel. Toch waren zijn vragen kleine kwalletjes die door de lucht dreven.

Hij klom op mijn aanrecht, tikte tegen mijn muren, peuterde aan mijn loszittend latexverf

‘Hebben jullie wel eens problemen gehad in deze wijk? Er gebeurt hier zeker veel? Staat die scooter daar nu nog steeds?’

Hij klom op mijn aanrecht, tikte tegen mijn muren, peuterde aan mijn loszittend latexverf, sloot en opende mijn deuren, knipperde met mijn lampen. Hij mat alles en maakte aantekeningen. Ik beet op mijn lip.

‘Ach joh, waarom hebben jullie dit zó gelaten? Die tuin van jullie, waarom hebben jullie daar niets mee gedaan? Wie heeft dit zo in elkaar gezet? Wat een vreemde plek op de muur, hebben jullie een kat gehad? Verveel ik je?’

Ik kon niet wachten tot hij met zijn kwalletjes mijn huis verliet.

Standaard